Levent Taşkın
Hiçbir çalışan emek verdiği ve huzurla çalıştığı iş yerinden ayrılmaya kolay karar veremez. Çalışanın işten ayrılmayı istemesinin sadece daha iyi bir ücret elde etmek için olduğunu düşünen yöneticiler, genelde yanıldıklarının farkında değildirler.
Birçoğumuz çalışırken beklentilerimize göre iş yerindeki yöneticilerin yönetim ve davranış şeklinden, bize sunulan olanaklara kadar sahip olduklarımızı tatmin edici veya yetersiz olarak algılarız. Eğer algılarımız beklentilerimizin altında ise her zaman mutsuzluk hissederiz, dolayısıyla iş hayatımızdan şikâyetçi oluruz.
Bir çalışanın yapılması gerekenler dışında hiçbir şey yapmaması, fazla çaba harcamadan günlük işleri yapmaya çalışması, isteksiz çalışması ve daha az sorumluluk alması işverene veya yöneticisine bir mesaj verme şeklidir. Mesajı alabilen yöneticiler çalışanını önemseyen, onları gözlemleyen ve onlarla iletişime geçerek destek olmak istediklerini hissettiren kişilerdir. Bir sorun oluşmadan veya sorunun oluşma ihtimalini gördüğünde müdahale eden yöneticiler fark yaratır. Böylece hem sorunun oluşmasını engeller hem de sorundan dolayı olumsuz etkilenecek paydaşları ve şirket imajını başta korumuş olurlar. Bu nedenle sorunlu çalışan çözüm bekleyen bir paydaştır ve şirketin işleyişi açısından bir an önce harekete geçmeyi gerektirir.
Çalışan olarak diğer tarafta mesajımızı ilettiğimizi düşünerek ilgi bekleriz. Görülmeyi, duyulmayı ve hissedilmeyi bekleriz. Görüldüğümüze dair bizimle iletişime geçilmesini ve dinlenilmeyi isteriz. İletişim sonrası da şikâyetçi olduğumuz konuların düzelmesini bekleriz. Bunlar yapılmaz ise o iş yerinden ayrılıp başka fırsatlara yelken açmak için harekete geçeriz.
İşten ayrılma fırsatı buluncaya kadar veya işten ayrılacak öz güvene sahip değilsek çalışmaya devam ettiğimiz süre boyunca mutsuz, tepkili, öfkeli, haksızlığa uğramış bir duygu yumağı içerisinde düşük performans göstererek tepkimizi yöneticilere göstermeyi tercih ederiz.
Kendisiyle ve sorunlarıyla baş başa kalan çalışan, umutsuzluk ve beklentilerinin kendisinde yarattığı baskı nedeniyle kendi başına sorununu çözemeyip ayrıldığında ona düşman gibi davranılması da yönetimin çalışandan uzak olan sığ bakışıdır.
Sığ bakışlı bir yönetici kendisinden başka kimseyi önemsemeyen, iş odaklı ama insan odaklı olmaktan uzak, hedeflerine ulaşamadığında veya çalışanla muhatap olduğunda kendisini mutsuz hisseden, mutlaka bir suçlu arayan kişiliktedir. Dolayısıyla çalışanda mutsuzluk ve huzursuzluk yaratır. Şirkete asıl olumsuzluk yarattığı konu, güvensizliktir. Güvenin olmadığı bir iş yerinde huzur, adalet ve bağlılık olamaz.
Yöneticiler de işten ayrılmaların temel nedenlerini analiz etmeli, işten ayrılanlardan geri bildirim almalı ve çalışan memnuniyetini çok hassas olarak dikkate almalıdırlar. Bu şekilde geri bildirimlerle olumsuzlukları tespit ederek, gerekli iyileştirmeleri yapma şansı yakalayabilirler. Birçok yönetici bunu sorgulamak istemez, gerek egosu herekse yönetsel yetkinliği buna engel olur.
Bu nedenle yöneticilerin yetkinliği, güvenirliliği, örnek tutum ve davranışı, çalışanı önemsemesi, çalışanların şirketlerinden ayrılmasını büyük oranda engellemektedir. Bunun farkında olarak çalışanlarıyla bilinçli ve etkili iletişim kuran yöneticiler şirketleri için büyük bir değerdir.

